ลองเอา Fiction มาลงดู ^ ^

The Legend Of Narakas

หมอกสีขาวทึบ หุบเหวอันลึกและมิอาจหยั่งได้ ปราสาทสูงตระหง่านและภูเขาสูงเสียดฟ้า ที่นี่คือ โรงเรียน

สอนเวทย์มนตร์ในเกาะปังย่า Wiz Wiz

ณ ห้องโถงในตัวปราสาท หญิงสาวผมดำในชุดสีดำก้าวเข้ามาในห้องโถงแห่งนี้ เธอเหม่อมองไปยัง

หน้าต่างซึ่งแลเห็นทิวเขาและหุบเหวได้ไม่ถนัดตานักอันเนื่องจากหมอก

เอริน สไตรค์ เสียงของชายชราตะโกนเรียก เสียงดังกังวานไปทั่วโถง หญิงสาวในชุดสีดำนาม เอริน สไตรค์พลันหลุดจากภวังค์
คะ นายท่าน เธอขานรับ เสียงชายชราซึ่งดังมาจากทั่วทุกทิศ และหาตัวตนของเจ้าของเสียงไม่ได้

เจ้ารู้แล้วใช่ไหมว่าสิ่งที่เจ้าต้องทำคืออะไร คำถามแรกดังขึ้น หญิงสาวชะงักเล็กน้อย

ค่ะ เธอพยักหน้า แม้จะไม่รู้ว่าคนที่เธอพูดอยู่ด้วยอยู่ที่ใด



ในห้องโถงเต็มไปด้วยความเงียบอีกครั้ง ทำให้ได้ยินแม้แต่เสียงหวีดหวิวของลมที่พัดผ่านหน้าต่างเข้ามา
"ถ้าเจ้ารู้ว่า หน้าที่ของเจ้าคืออะไร"

...
เจ้าไปได้แล้วล่ะ



รับบัญชาค่ะ...นายท่าน หญิงสาวย่อตัวคำนับ ก่อนที่เธอจะรู้ว่า ตอนนี้คู่สนทนาของเธอไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว

เพราะเสียงของชายชราเงียบไป เธอโบกมือ ลมพายุขนาดเล็กพัดห้อมล้อมตัวเธอไว้ หญิงสาวในชุดดำหายตัวไป

ด้วยพลังแห่งมนตรา...

__________________________________________________________________

ดินแดนลึกลับ ที่ตั้งอยู่บนส่วนใดส่วนหนึ่งของ Pangya Island

นาราคัส [ Narakas ] บริเวณที่เปรียบเสมือนขุมนรก ภูเขาไฟที่กำลังปะทุ ลาวาที่ร้อน

จนแทบจะทำให้ทุกสรรพสิ่งหลอมละลาย ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมอกควันสี

อำพันจากการเผาใหม้ ดิน ที่ไม่สามารถใช้ประโยชน์อะไรได้ กังหันลมปริศนา และมังกร สัตว์ขนาดใหญ่อาศัยอยู่

บริเวณนี้เพียงชนิดเดียว





เหนือภูเขาไฟที่สูงตระหงาน ท่ามกลางของเหลวอันร้อมรุ่มสีแดงสด...เหมือน

จะมีสิ่งก่อสร้างอะไรบางอย่างอยู่...และ...ชายหนุ่มผมสีแดง สวมชุดคลุมสี

แดงราวกับนักรบ ยืนกอดอกกวาดสายตามองทิวทัศน์สีเทาเบื้องล่างอยู่อย่าง

สงบ



ข้างกายของชายหนุ่ม นอกจากจะมีควันสีดำซึ่งมีอยู่ทั่วแล้ว ยังมีกลุ่มหมอกสี

ดำอีกกลุ่ม คอยวนเวียนอยู่รอบตัวเขา




"คาเรนสินะ" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงเรียบ พลัน...ร่างของหญิงสาวผมสีดำ

และมีเขาเล็กๆบนศรีษะเหมือนปีศาจ ปรากฏขึ้นด้านหลังของเขา แต่เธอไม่ใช่

มนุษย์ เธอ เป็นวิญญาณ...นาม Karen "มีอะไรหรือ?"

"นายท่านมาตามให้ไปพบค่ะ" วิญญาณสาวตอบ ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปสีกพัก

ก่อนที่จะหันหลังกลับ ย่างเข้าไปยังภูเขาสีน้ำตาลแก่ สูงตระหง่านเหนือ

บริเวณที่เสมือนนรกแห่งนี้

ภายในภูเขาดินปนหิน ทุกๆฝีก้าวของนักรบหนุ่มจะมีฝุ่นตลบอยู่เหนือพื้น

เสมอ ทางเดินหินแคบๆทอดยาวไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดราวกับเป็นอีกมิติหนึ่ง เบื้อง

ล่าง เป็นของเหลวสีส้มข้นที่เดือดจนเป็นฟองเล็กๆ นักรบหนุ่มเดินตามทางไปเรื่อยๆ โดยมีวิญญาณหญิงสาวตามไปอย่างกระชั้นชิด ดูเหมือนเขาจะมาถึงที่หมายแล้ว เขาเอื้อมมือดึงประตูเก่าๆเบื้องหน้าออก

ในนั้นเป็นห้องโถงขนาดใหญ่มาก ดูเหมือนว่าจะเป็นที่อยู่อาศัยของใคร ? มากกว่าที่จะเป็น ภูเขาท่ามกลางขุมนรก เพดานสูง มีโคมไฟสลักรูปมังกรห้อยลงมาเพื่อเพิ่มแสงสว่างสีส้มให้แก่ห้องอับแสงแห่งนี้ ที่กลางโถง เป็นแท่นวงกลมอะไรซักอย่างถูกยกสูงขึ้นด้วยบันใดจากพื้น และล้อมรอบด้วยบ่อลาวาลึก รอบแท่นวงกลมมีแท่นอะไรบางอย่างที่ดูคลับคล้ายคลับเชิงเทียน แต่มันเป็นผลึกสีต่างๆอยู่ทั้งหมด 12 ชิ้น และตรงกลางแท่นอีก 1 ชิ้น เป็นผลึกสีแดงเปล่งประกาย และที่บริเวณด้านในสุดของห้องโถง เป็นก้อนหินสีน้ำตาลขนาดใหญ่ มีหนามแหลมคมอยู่โดยรอบ ลอยอยู่กลางอากาศ และถูกมัดไว้ด้วยโซ่ตรวน ด้านหน้า มีตราสัญญลักษณ์รูปมังกรที่ดูน่าเกรงขาม

นักรบหนุ่มเดินผ่านกลางโถงอย่างชำนิชำนาญ คงเป็นเพราะนี่เป็นที่ๆเขาอาศัยอยู่มานานกระมัง...

"มีอะไรหรือ ท่านพ่อ" นักรบหนุ่มเอ่ยขึ้น ดูเหมือนคู่สนทนาของเขาจะเป็นหินประหลาดที่อยู่ด้านในสุด

"คาส..." เสียงแหบต่ำดังมาจากก้อนหินนั้น เป็นเสียงที่น่ากลัวและดังกังวานไปทั้วทั้งห้องโถง "ข้ามีภารกิจที่เจ้าจะต้องช่วยข้า"

"แล้วแต่ท่านพ่อจะบัญชา" นักรบหนุ่ม คาส รับคำ

"หึหึ...แต่มันไม่ง่ายเหมือนที่ผ่านมาหรอกนะ" เสียงนั้นหัวเราะเบาๆ "จงนำเอา "ผนึก" ทั้ง 12 ชิ้น มาให้ได้...ผนึก...ที่กระจายอยู่ทั่วภิภพ นำพลังของมันมาใช้ เพื่อที่...จะได้เรียกความทรงจำของเจ้ากลับมา..."

"คงจะเป็นเรื่องจริงนะ..." คาสพูดอย่างไม่สบอารมณ์นัก

"ยังหัวรั้นเหมือนเดิมนะ..." เสียงนั้นแหบต่ำลงมาก ราวกับคนกำลังโกรธ "เอาเถอะ...นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เจ้ามี "พลัง" มหาศาล"

"แล้วผนึกทั้ง 12 มันอยู่ที่ไหนกันล่ะ"

"เจ้าคงรู้ว่า Pangya World นั้น แบ่งพื้นที่ออกเป็น 5 ส่วนคือ Libera หมู่บ้านติดชายทะเล , Ventus พื้นที่อุตส่าหกรรม , Maga Valley หุบเขาที่ลึกจนมิอาจหยั่งได้ , Oriens ทะเลทรายกว้างสุดลูกหูลูกตา และที่นี่ Narakas หุบนรกที่เจ้าอาศัยอยู่มาตั้งแต่เกิด..."

เสียงนั้นเงียบไปก่อนที่จะเริ่มพูดต่อ

"ที่ข้าต้องเป็นแบบนี้...ก็เพราะในสงครามครั้งนั้น เจ้าคนธรรมดาแต่มีอำนาจเวทมนตร์มหาศาลนั่น ได้ปิดผนึกร่างของข้าไว้ที่นี่ และทำให้อำนาจของข้าหายไปตลอดกาล โดยทำลาย กุญแจ ที่ใช้ปลดผนึกนี้ แล้วนำเศษของกุญแจกระจายไปยังที่ต่างๆ ที่ใด มีกุญแจ ที่นั่น จะมีสิ่งที่สถานที่อื่นไม่มีอยู่...หน้าที่ของเจ้าคือ นำเอาชิ้นส่วนของกุญแจ ที่ถูกทำลายนั่น มารวมกัน และทำให้พลังของข้ากลับคืนมาอีกครั้ง แล้วเมื่อพลังของข้ากลับคืนมา ข้าก็จะทำให้ความทรงจำของเจ้ากลับคืนมายังไงล่ะ"

คาสยืนนิ่งอยู่สักพัก "ถ้าอย่างนั้นมันก็เป็นการทำเพื่อตัวเองสินะ..." เขาพูดลอยๆ คาเรนที่อยู่ด้านหลังของเขาแสดงอาการไม่ค่อยพอใจออกมาทางสีหน้า

"ดี..." เสียงจากก้นหินปริศนาดังขึ้นมาอีกครั้ง "แต่เจ้าจงอย่าลืมว่า...ศัตรูนั้น มีอยู่ทุกที่ จงระวังตัวให้ดี..."

"มีคนที่ทำอะไรข้าได้อยู่บนโลกนี้อย่างนั้นเหรอ" คาสพูดกระแทกกระทั้น แล้วหันหลังกลับอย่างอารมณ์ไม่ดีนัก คาเรนชายตามองคาสที่เดินออกจากห้องไปแล้วแล้วจึงตามเขาไป

แต่ก่อนที่เธอจะออกจากห้องโถงนั้น ดูเหมือนว่า หินประหลาดจะพูดออกมาอีกประโยคหนึ่ง ถึงเธอจะได้ยินไม่ค่อยชัด แต่เธอก็รู้ว่า มันเกี่ยวข้องกับคาสด้วย
จากนั้นคาเรนจึงตามคาสไป

-------------

"ท่านคาส" คาเรนเรียกนักรบหนุ่มด้วยเสียงอันแผ่วเบา "ท่านคิดจะทำตามที่นายท่านสั่ง...สินะคะ"

"คงจะเป็นอย่างนั้นล่ะ" คาสตอบ ขณะนี้ทั้งสองอยู่ที่บนภูเขาอีกลูก

"ไมว่าใครจะห้าม ก็จะทำ...สินะคะ" คาเรนเสียงแผ่วเบาลงไปอีกมาก คาสนิ่ง

เงียบ

"ถ้าอย่างนั้น ก็ทำตามที่ท่านต้องการเถอะค่ะ" คาเรนบอก คาสชายตามอง

เธอแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้านิดๆ

___________________________________________________

เด็กหนุ่มผมสั้นในชุดนอนลายทาง ค่อยๆยันตัวขึ้นจากเตียงนอนพลางพยายามขจัดความสลึมสลือด้วยการส่ายหน้าแรงๆ แม้จะรู้สึกว่ายังพักผ่อนไม่เต็มที่ แต่เขาก็ลงจากเตียงนอนแล้วเดินไปที่หน้าต่างของห้อง ดึงบานหน้าต่างออก

แสงแดงจ้าในยามสาย สาดลงมายังบริเวณห้อง เด็กหนุ่มหรี่ตาลงและพยายามปรับสายตาให้ชินกับแสงแดด

ภายนอกหน้าต่าง เป็นทะเลสีฟ้าครามสดใส หาดทรายสีขาวเรียงเป็นแนวค่อนข้างยาว ต้นมะพร้าวและต้นปาล์ม ที่นี่คือ "ทะเลแห่งการเริ่มต้น" ของเกาะปังย่า...Blue Lagoon ทะเลแห่งหมู่บ้าน Libera

เด็กหนุ่มมองทิวทัศน์ภายนอกได้สักพัก เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นสามครั้ง

ก๊อกๆๆ !!

"นูริ" เสียงผู้หญิงร้องเรียกชื่อของเขาดังมาจากนอกประตู เขาไม่รีรอที่จะเดินไปเปิดประตู

"อรุนสวัสดิ์ ฮาน่า " นูริเอ่ยทักทาย

"จ้า" ฮาน่ายิ้มรับ "เธอเพิ่งตื่นหรือจ๊ะ"

"ก็...เพิ่งตื่นเมื่อกี้นี้แหละ" นูริตอบ ไว่าแต่ มาหาแต่เช้า มีอะไรรึปล่าว ?"

"ก็วันนี้เรามีเรียนปังย่ากับครูอาเธอร์ไม่ใช่เหรอจ๊ะ ?"

สิ้นเสียงฮาน่า ดูเหมือนนูริจะนึกขึ้นได้ทันที

"จริงด้วยสิ แล้ว เรานัดกับครูอาเธอร์ไว้ กี่โมง ล่ะ" นูริถามอย่างร้อนรน

"อีกห้านาทีอ่าจ้ะ"

...

"ถ้างั้น เธอไปรอฉันที่นั่นก่อนเลยนะ...เดี๋ยวฉันตามไปทีหลัง ขอเปลี่ยนชุดก่อน -,-"

"ได้จ้ะ รีบตามมานะ" ฮาน่าพูดจบก็ออกจากห้องของนูริไป




- - - - - - - - - - - - -

"มาแล้วค่ะ" ฮาน่าวิ่งหอบมายังใต้ร่มต้นมะพร้าวสูงใหญ่ ริมฝั่งทะเล ทำให้เธอเป็นจุดสนใจของคนอื่นๆซึ่งรุ่นราวคราวเดียวกับเธอทันที มีทั้งเด็กผู้หญิงผมยาวสีฟ้า เด็กผู้ชายผมสีน้ำตาลหยัก และคนอื่นๆอีกราวๆสิบกว่าคน ยืนรวมตัวกันอยู่เป็นกลุ่ม และที่ด้านหน้า อาเธอร์...อาจารย์สูงอายุที่มีหน้าที่สอนปังย่าให้ฮาน่าและทุกคนในที่นี้นั้น ก็มองฮาน่าเป็นสายตาเดียวกับคนอื่นเช่นกัน

"เธอมาสายนะ ฮาน่า" อาเธอร์ติ

"ขอโทษค่ะ" ฮาน่าพูดทั้งที่ยังหอบอยู่ "จะเริ่มเรียนแล้วหรือคะ"

"ยังหรอก..." ครูตอบ "วันนี้ครูจะแนะนำเพื่อนใหม่สองคนให้พวกเราได้รุ้จักกันก่อน"

อาเธอร์พูดจบแล้วส่งสัญญาณให้ คนสองคน มายืนอยู่ด้านหน้าของตัวเองและทุกคน

"คนนี้ เธอชื่อพานิเคิล...ถ้ายังไง มีอะไรก็ช่วยๆกันนะ" อาเธอร์แนะนำ เด็กผู้หญิงผมสีฟ้ารวบและมัดไว้ด้วยริบบิ้นสีชมพูเข้มก้าวออกมาข้างหน้า

"พานิเคิลค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ..." พานิเคิลแนะนำตัว แล้วเดินเข้ามาอยู่ในกลุ่ม ฮาน่ารู้สึกเหมือนกับว่า พานิเคิลมองมาทางเธอแวบหนึ่ง...

"ส่วนคนนี้ นูนะสึกิ..." อาเธอร์พูดแล้วหยุดไปสักพัก ท่าทางเหมือนกำลังมองหาใครสักคน "นูริยังไม่มาอีกเหรอเนี่ย...ว่าจะแนะนำให้เขารู้จักสักหน่อย"

นูนะสึกิยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะกินใจทุกคนที่เห็น "นูนะสึกิครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ..."

ทันทีที่นูนะสึกิพูดจบ ผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มก็ถามคำถามขึ้นทันที "พานิเคิลกับนูนะสึกิ เป็นพี่น้องกันรึปล่าวครับ"

นูนะสึกิมองมาทางพานิเคิล "ไม่ใช่ครับ...พวกเรามาจากคนละที่กัน..."

"เราไม่ใช่พี่น้องกันหรอกค่ะ" พานิเคิลเสริม ฉันมาจากเมืองที่ห่างไกลจากลิเบอร่ามาก ส่วนนูนะสึกิ จากที่ฉันคุยกับเขาเมื่อครู่นี้ เขามาจากเมืองเวนทัส...ใช่ไหมคะ"

"ครับ" นูนะสึกิพยักหน้า

"เอาล่ะๆ ถ้าอย่างนั้น ครูก็จะเริ่มสอนต่อจากเมื่อวานเลยนะ วันนี้จะเป็นการเรียนเรื่อง "การรวบรวมพลัง""

อาเธอร์หยุดกลืนน้ำลายสักพัก ก่อนจะพูดต่อ

"ในการเล่นปังย่า...ในบางครั้ง หากเราเจอสภาพลมที่แปรปรวน หรือระยะหลุมที่ค่อนข้างไกล การที่เราจะเล่นปังย่าในสไตล์ปกตินั้น จะเป็นเรื่องที่ยากเอาการในการเก็บคะแนน ครูจึงจะสอนวิธีการนำเอา "พลัง" ที่อยู่ในตัวเราทั้งหมด มาใช้กับปังย่า..."

ครูอาเธอร์พูดแล้วหยิบหัวไม้ของชุดไม้กอล์ฟสีแดง Air Knight ll ออกมาจากถุงไม้กอล์ฟ แล้วหยิบลูก Aztec มาวางไว้บริเวณหญ้าสั้น

"ก่อนอื่น...เราต้องรวบรวมสมาธิ" อาเอร์พูดแล้วควงไม้กอล์ฟค้างไว้ พร้อมที่จะหวดทุกเมื่อ

"จากนั้น ให้หวดลูก Aztec บริเวณศูนย์กลางลูก ให้แม่นยำ และรวดเร็วที่สุด"

อาเธอร์พูดจบ ก็ตวัดไม้กอล์ฟลงมาทันที ลูกบอล Aztec ที่โดนแรงกระแทกพุ่งออกไปเป็นลูกไฟ แล้วระเบิดลงบริเวณหญ้าสั้นที่ไกลออกไป ท่ามกลางเสียงฮือฮาของนักเรียน

"เอาล่ะ หยิบไม้กอล์ฟของพวกเธอออกมา..."

ฮาน่าหยิบเอาไม้ Air Knight l ออกมาจากถุงซึ่งรวมไว้กับถุงของคนอื่นออกมาพร้อมกับบอล Aztec สองลูก

สักพัก ฮาน่าได้ยินเสียงฮือฮามาจากกลุ่มนักเรียนอีกครั้ง ดูเหมือนว่า เขากำลังมุงดู นูนะสึกิกับพานิเคิลอยู่

"นั่นไม้กอล์ฟอะไรเหรอ พานิเคิล..." เสียงนักเรียนคนหนึ่งถามพานิเคิล พานิเคิลยิ้มรับแล้วส่งไม้กอล์ฟสีขาวที่พันด้วยขนนกสีขาวบริสุทธิ์ให้ทุกคนดูกันอย่างทั่วถึง มันคือ ไม้กอล์ฟที่ทำมาจากขนอันบริสุทธิ์และนุ่มนวลของปักษาสีขาว...Dual Feather

ขณะเดียวกัน นูนะสึกิ หยิบเอาไม้กอล์ฟ ที่ทำให้ทุกคนแทบผงะออกมาจากถุงไม้กอล์ฟขนาดใหญ่ ไม้กอล์ฟนี้ เป็นลูกตุ้มสีดำขนาดใหญ่ และค่อนข้างที่จะหนักเอาการ...

"นายถือไหวเหรอ นูนะสึกิ" นักเรียนอีกคนถามพลางพยายามยกไม้กอล์ฟนั้นขึ้น

"ไหวสิ..." นูนะสึกิยิ้ม แล้วใช้มือข้างซ้ายยกไม้ลูกตุ้มสีดำ Spike Hammer ขึ้นด้วยมือข้างเดียว แล้วควงเหนืออากาศอย่างชำนิชำนาญ

ไม่ใช่แค่ฮาน่าและนักเรียนคนอื่นๆ แม้แต่ครูอาเธอร์เองก็หน้าถอดสีเช่นเดียวกัน

"ถ้าพวกเธอพร้อมกันแล้ว...ครูจะให้พวกเธอไปซ้อมกันที่ตรงแถวๆที่โล่งนะ" ครูชี้นิ้วไปที่บริเวณที่เรียกว่าแฟรเวย์กว้างๆ นักเรียนเกือบทุกคนยกเว้นฮาน่า พานิเคิล และนูนะสึกิ ต่างวิ่งไปยังบริเวณดังกล่าวเพื่อซ้อมทันที

"ยังไม่ไปซ้อมเหรอครับ" นูนะสึกิถาม
"รอเพื่อนอยู่ค่ะ" ฮาน่าบอก "อ้อ...เราชื่อฮาน่านะจ้ะ"
"ครับ" นูนะสึกิยิ้มรับ "ยินดีที่ได้รู้จัก"

"มาแล้ววววววววว..."
เสียงของผู้ชายดังมาจากทางด้านหลังของทั้งสามคน นูริที่ใส่ชุดลำลอง กำลังวิ่งมาด้วยความเร็วสูงสุดที่เขาสามารถวิ่งได้

"วันนี้ครูสอนเรื่องอะไรเหรอ ฮาน่า..." นูริถามไปหอบไป
"เรื่อง...การรวบรวมพลังอะไรเนี่ยแหละจ้ะ" ฮาน่าอธิบายไม่ค่อยถูกนัก พานิเคิลจึงช่วยขยายความให้...

"มันเป็นการดึงเอาพลังทั้งหมดในร่างกายของเรามาใช้กับการเล่นปังย่าค่ะ เหมือนเป็นการฝึกสมาธิไปตัวด้วย" พานิเคิลอธิบาย

นูริมองหน้าพานิเคิลและนูนะสึกิไปมา ก่อนจะหันไปพูดกับฮาน่า "สองคนนี้..."

"เพื่อนใหม่จ้ะ...ผู้ชายคนนี้ นูนะสึกิ แล้วก็คนนี้ พานิเคิล..." ฮาน่าแนะนำ นูนะสึกิและพานิเคิลยิ้ม

"เราชื่อนูรินะ " นูริแนะนำตัว "เอ...แล้วครูอาเธอร์ไปไหนซะล่ะ"

"อ้าว..." ฮาน่าหันซ้ายหันขวา "เมื่อกี้ครูก็ยังอยู่ตรงนี้นี่นา แต่ช่างเถอะ พวกเราไปซ้อมกันเลยดีกว่านะ"
นูริพยักหน้า

"งั้นฉันกับพานิเคิลขออยู่กลุ่มกับพวกนายได้ไหม" นูนะสึกิถาม "พวกเธอดูเหมือนกับ..."

พานิเคิลหันขวับมาทางนูนะสึกิทันที ดูเหมือนเธอจะใช้สายตาปรามไว้

"เหมือนกับ..." ฮาน่าและนูริเอ่ยพร้อมกัน

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ" พานิเคิลตัดบท "พวกเราไปซ้อมกันเถอะนะ"

อีกสามคนพยักหน้า แล้วทั้งหมดก็ค่อยๆเดินเลียบถนนเล็กๆไปยังกลุ่มนักเรียนที่พยายามฝึกปังย่าอยู่


นูริ ฮาน่า นูนะสึกิ และพานิเคิลอยู่ในแฟรเวย์ที่ห่างจากนักเรียนกลุ่มใหญ่ออกมาเล็กน้อย ทั้ง 4 คนตกเป็นเป้าสายตาของนักเรียนทั้งหมดในทันที พานิเคิลถือไม้ขนนก Dual Feather ไว้ในท่าเตรียม ส่วนนูนะสึกิถอยห่างออกมาพร้อมกับนูริและฮาน่า เพื่อให้พื้นที่พานิเคิลได้หวดลูก Aztec อย่างเต็มที่

ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบของนักเรียนกลุ่มใหญ่ พานิเคิลหวดบอล Aztec อย่างแม่นยำและวองไว ขนนกจากไม้กอล์ฟของเธอปลิวละล่องไปตามสายลม บอล Aztec ที่พานิเคิลตีไปได้ในระยะที่ใช้ได้เลยทีเดียว

"ยังไม่ได้ใช้ท่าตีพิเศษแบบครูหรอกหรือคะ" ฮาน่าถามนูนะสึกิ ดูเหมือนว่านูริจะยังงงอยู่ ขณะที่พานิเคิลหยิบบอล Aztec ลูกที่สองมาวางไว้ และนักเรียนกลุ่มใหญ่ต่างซ้อมปังย่ากันเหมือนเดิม

"ยังหรอกครับ" นูนะสึกิตอบ "การที่เราจะใช้ท่าตีพิเศษแบบครูเมื่อครู่นี้ เราจะต้องออกรอบไปซักพักก่อน เพื่อให้พลังงานในร่างกายของเราเพิ่มขึ้นในอีกระดับ..."

"แล้วที่ครูอาเธอร์ทำเมื่อกี้นี้ล่ะคะ ครูยังไม่ได้ออกรอบเลยนี่นา..." ฮาน่าถามอย่างใจจดใจจ่อ ขณะที่พานิเคิลหวดบอล Aztec เป็นครั้งที่สอง และหยิบบอลลูกที่ 3 มาวางไว้

"ครูทำได้เพราะครูดื่มเจ้านี่ก่อนที่จะมาสอนพวกเรายังไงล่ะครับ" นูนะสึกิพูดและหยิบเอาขวดแก้วทรงกลม บรรจุเครื่องดื่มสีแดงไว้ค่อนขวดออกมาจากกระเป๋า "มันเป็นเครื่องดื่มที่ช่วยเพิ่มพลังให้กับเราในระยะเวลาหนึ่ง...ทำให้สามารถใช้ท่าพิเศษได้โดยที่ไม่ต้องออกรอมาก่อน"

ดูเหมือนฮาน่าสนใจยานี้เป็นพิเศษ นูนะสึกิส่งเครื่องดื่มสีแดงให้กับฮาน่า แต่เธอยังไม่ทันจะดูขวดแก้วทรงกลมนั้นละเอียดเท่าไร เสียงระเบิดแบบเดียวกันกับเมื่อครู่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง...พานิเคิลใช้ท่าตีพิเศษแบบครูอาเธอร์ ลูก Aztec ติดไฟลอยไปตกลงบนหญ้าสั้นที่เรียกว่า กรีน แล้วระเบิดออกบนพื้นอีกครั้ง
และนั่นทำให้พวกเขาตกเป็นเป้าสายตาอีกครั้ง

"สุดยอดเลย" ฮาน่าพูดอย่างสนอกสนใจขณะที่ขนนกจากไม้เริ่มปลิวไปคนละทิศทาง นักเรียนกลุ่มใหญ่กรูกันเข้ามาล้อม

"เมื่อกี้นี้เธอทำได้ยังไงน่ะ" นักเรียนคนหนึ่งถาม

"สอนฉันบ้างสิ" ผู้หญิงอีกคนหนึ่งถาม ขณะที่พานิเคิลเดินกลับมานั่งพับเพียบเพื่อพักเอาแรง

"ทำตามที่ครูอาเธอร์บอกทุกอย่างเลยค่ะ" พานิเคิลบอก "รวบรวมสมาธิ นำเอาแรงทั้งหมดที่เรามีในตอนนั้นหวดให้โดนใจกลางบอล Aztec แล้วก็จะทำได้เองค่ะ..."

________________________________________

By WizardLy

สำหรับ Fiction นี้ นับได้ว่า เป็นเรื่องที่ผมเขียนเป็นเรื่องที่ 3 ต่อจาก W.Y.A. และ Release Of Phantom

( แต่งเอาไว้อ่านกันเองในหมู่เพื่อนฝูง )

ส่วนฟิคเรื่องนี้ ผมเริ่มแต่งขึ้นตอนที่เริ่มมีการประโคมข่าวปังย่า ซีซั่น 3

และได้แรงบันดาลใจมหาศาลจาก...หนุ่มรูปงาม นาม(ท่าน) Kaz >.<'''

( ผมไปเปิดดูในกระทู้ท่านพี่ยู...เลยเอารูปไปแชร์ ^ ^ )

ถ้าหาก...

บางส่วนอาจยังเละและไม่สมบูรณ์หรือพิมพ์ผิดต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะครับ

ส่วนบล็อกแห่งนี้ ... จะดั้นด้นดัดแปลงสภาพอันเละเทะของมันต่อไป

WizardLy...

1 Of 7 Narakas Associates