"มันน่าจะอยู่แถวๆนี้นี่นา" ฮาน่าพึมพำขณะก้าวข้ามหญ้าที่ขึ้นปรกดินในป่าเกือบหมด

"ฉันว่ากลับออกไปเอถะนะ" นูริพูดพลางก้มหัวหลบกิ่งไม้ที่อยู่ในระดับสูงพอที่เขาจะเดินชน "เธอเอาไม้ของฉันไปใช้ก่อนก็ได้นะ"

"ตอนนี้...เพิ่งจะสิบเอ็ดโมงใช่ไหมคะ" จู่ๆพานิเคิลก็ถามขึ้นมาพลางแหงนหน้ามองฟ้า ที่มีใบไม้จากต้นไม้ใหญ่บังอยู่บ้าง

"ประมาณนั้นแหละครับ" นูนะสึกิบอก

"ถ้าอย่างนั้น...ฉันคงรู้สึกไปเองมั้งคะ ว่าฝนกำลังจะตกแล้ว..." พานิเคิลพูดจบ นูริ นูนะสึกิและฮาน่าต่างก็แหงนหน้าขึ้นพร้อมกัน แล้วมันก็เป็นอย่างที่พานิเคิลพูดจริงๆ เมฆสีดำทะมึนเริ่มครอบคลุมเหนือท้องฟ้าแห่งนี้เสียแล้ว

หยดน้ำเล็กๆร่วงหล่นจากท้องฟ้า ผ่านแมกไม้ที่คอยปกคลุมผืนดิน ฝนค่อยๆรินลงมาทีละนิด

ไม่มีใครรู้ ลมในบริเวณนั้น หมุนวนเป็นวงกลม แสงสีขาวสว่างจ้าขึ้นท่ามกลางหมู่เมฆฝน อากาศทั้งหมดรวมตัวกันที่ใจกลางของพายุฝน...รวมตัวกันเป็นรูปร่างแหลมคมที่ไม่มีใครมองเห็นและล่วงรู้

นอกจาก...

_________________________________________________________

ลมวูบหนึ่ง ไม่สิ...ต้องบอกว่าเป็นพายุเสียมากกว่า พลังงานจากลมมหาศาลอัดกระแทกลงไปที่คนทั้ง 4 อย่างรวดเร็วจนไม่มีใครได้ทันตั้งตัว พร้อมกับเม็ดฝนซึ่งตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ทั้ง 4 คนกระเด็นไปคนละทิศทาง ฮาน่าและพานิเคิลกรีดร้อง...นูนะสึกิพยายามเพ่งมองผ่านความพร่ามัวว่ามีใครเป็นอะไรบ้าง

นูริและพานิเคิล กำลังช่วยกันประคองตัวฮาน่าอยู่ นูนะสึกิที่อยู่ห่างจากเธอจึงเข้าไปดู...ฮาน่ากระแทกกับต้นไม้ด้านหลัง หมดสติ...

"ฮาน่า..." นูริร้องและเขย่าตัวฮาน่าที่หมดสติอยู่
"ฮาน่าคะ..." พานิเคิลพยายามทำให้เธอรู้สึกตัว แต่เหมือนจะไร้ผล พานิเคิลดูเหมือนจะทำอะไรบางอย่าง เธอเขย่ากำไลมือสีทองที่มือของเธอให้หลวมขึ้น ก่อนที่จะตะโกนโกนออกไปสุดเสียง "ข้าแต่มวลหมู่พิราบแห่งผืนไพรนี้...ขอจงพาผู้มีอำนาจที่จะช่วยเหลือสหายแห่ง้าด้วยเถิด"

นูริและนูนะสึกิมองหน้ากัน

"เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ" นูริพยายามพูดเสียงดังแข่งกับเสียงพายุ

"ฉัน...ใช้มนตร์เรียกสัตว์น่ะค่ะ" พานิเคิลบอก

"แล้ว...ถ้าเธอทำอย่างที่ว่าได้ นกพิราบจะช่วยอะไรเราได้ครับ" นูนะสึกิถาม

"มันเป็นสัตว์ที่พอจะพึ่งพาได้มากที่สุดในบริเวณนี้แล้วค่ะ" พานิเคิลตอบ ฮาน่ายังคงหมดสติ













แซ่กกก!!!

เสียงอะไรบางอย่างดังมาจากทางที่เป็นส่วนของป่าลึกดังขึ้น แม้จะได้ยินไม่ชัด ทั้งสามคนตกใจเล็กน้อย พานิเคิลรวบผมเพื่อทำให้ผมที่ชุ่มน้ำเข้าทรง
นูนะสึกิเพ่งสายตามองไปทางต้นเสียง

"อ้าว...พวกเธอ มาทำอะไรกันแถวนี้จ๊ะ"



เสียงของหญิงสาวดังมาจากบริเวณนั้นทำให้ทั้งสามคนใจชื้นขึ้นเล็กน้อย แล้วเจ้าของเสียงก็ปรากฏตัวต่อหน้าทั้งสาม เธอเป็นหญิงสาวสวมชุดวันพีซสีน้ำเงินสลับฟ้า ใส่รองเท้าบูทสีน้ำเงินเข้าชุด ในมือของเธออุ้มนกพิราบตัวป้อมสีแดงไว้ ทำให้นูริและนูนะสึกิรู้เริ่มสงสัยแล้วว่า...นี่เป็นแค่เรื่องบังเอิญ หรือเป็นความสามมารถของพานิเคิล...
















"..."

"โฮะ ๆ ๆ..." เสียงหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ถูกเปล่งออกมาจากปากของผู้หญิงสวมชุดสีส้มและมีลูกไม้เป็นสีแดงดูเหมือนเปลวเพลิง "พลาดเป้าสินะ...วิซาร์ดลี่"

"..."

"ฉันเตือนแล้วนะคะ คาส...ว่าอย่าว่ายวานอะไรให้เด็กนี่ทำเลย...มันไม่ได้เรื่องหรอก"

หญิงสาวในชุดสีส้มเดินวนอยู่รอบห้องวงกลมซึ่งถูกจัดแต่งอย่างคลาสสิก โต๊ะกลมใจกลางห้องและแชนเดอเลีย เชิงเทียนที่ถูกจุดให้ส่องสว่างแม้จะมีแสงไฟอยู่แล้ว คาส...นั่งอยู่บนเก้าอี้หรูสีแดงที่ตั้งอยู่ริมห้อง ส่วนอีกด้านหนึ่งของห้อง เด็กผู้ชาย อายุราวๆสิบสองปี สวมเสื้อคลุมสีน้ำตาลดำ สวมหมวกบอนเนท กำลังมองผ่านกระจกอันโอ่โถงออกไปยังพายุเบื้องนอก

"ทำไมล่ะคะ...คาส" หญิงสาวในชุดสีส้มเดินอ้อมไปที่ด้านหลังของคาสแล้วเอามือทั้งสองข้างจับใหล่เขาไว้ ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะโอบใหล่เขาด้วยซ้ำ "ทำไมไม่ให้ฉันทำหน้าที่นี้ตั้งแต่แรก..."

"ไม่เอาน่า เรเวียส..." นักรบหนุ่มพูดแล้วลุกขึ้นทันที ทำให้หญิงสาวที่ชื่อว่าเรเวียสต้องปล่อยมือจากบ่าของเขา

คาสก้าวอบห้องวงกลมนี้ช้าๆ ก่อนจะพูดขึ้น "ถึงยังไง เธอก็ต้องรับช่วงต่อจากวิซาร์ดลี่อยู่แล้วล่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก"

"ต่อจาก...เจ้าเด็กนี่น่ะเหรอคะ" เรเวียสพูดแล้วเดินกระฟัดกระเฟียดไปที่ริมหน้าต่าง กระชากใหล่ของเด็กผู้ชาย นาม วิซาร์ดลี่ให้หันมามองหน้าเธอ "คิดจะอวดเก่งทำหน้าที่แทนฉันอย่างนั้นเหรอ..."

สิ้นเสียงของเธอ วิซาร์ดลี่ดีดนิ้ว พื้นห้องที่ถูกปูด้วยพรมสีแดงกลายเป็นสีฟ้า และลิ่มน้ำแข็งอันแหลมคมก็เสียดแทงขึ้นมาจากพื้น เฉี่ยวใบหน้าของเรเวียสไปแบบเส้นยาแดงผ่าแปด ทำเอาเธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

"ผมไม่ใช่เด็กนะ..." วิซาร์ดลี่พูดแล้วร่ายมนตร์บทหนึ่ง ควันที่มองไม่เห็นกลุ่มหนึ่งคละคลุ้งอยู่รอบๆเรเวียส เธอสลบทรุดตัวลงไปบนพรมทันที เด็กชายเดินไปที่อีกฟากหนึ่งของห้องอย่างไม่สบอารมณ์

"คาเรน..." คาสเอ่ยขึ้น กลุ่มหมอกสีดำที่วนเวียนอยู่รอบๆตัวเขาปรากฏเป็นร่างของวิญญาณสาว

"ถ้าเรเวียสฟื้นขึ้นมาบอกให้เธอไปพบฉันที่ห้องใต้ดินนะ" คาสออกคำสั่ง คาเรนผงกศรีษะ

"รับทราบค่ะ" เธอรับคำ ก่อนที่คาสจะหายตัวไปจากห้องนั้นอย่างรวดเร็ว ทำให้ห้องนั้นเงียบสงัดอีกครั้ง เพราะไม่ได้ยินแม้เสียงพายุฝนภาพนอก

________________________

พานิเคิล นูริและนูนะสึกิที่อุ้มฮาน่าไว้ ( นูริจะคอยชำเลืองมาเป็นระยะๆ ) ตามหญิงสาวมาถึงสถานที่ที่ดูเหมือนเป็นบ้านหลังใหญ่ สูงประมาณสามชั้น และมีแสงไฟลอดมาจากหน้าต่างเพื่อให้แสงสว่างให้กับกลางวันที่มืดดุจยามราตรี

"เข้าไปหลบฝนที่นี่ก่อนนะจ๊ะ" หญิงสาวปริศนาบอก "ขึ้นบันใดทางขวาไปแล้วรอที่อยู่ทางซ้ายมือนะจ๊ะ เดี๋ยวพี่จะตามไปนะจ๊ะ"

ทั้งสามคนทำตามที่หญิงสาวบอกทันที พานิเคิลเปิดบานประตูไม้ออกให้นูริและนูนะสึกิเข้าไปแล้วปิดประตู