เด็กผู้ชายผมสีดำถูกไว้ลงมาบังใบหน้าของเขาไว้อย่างเรียบร้อย...วิซาร์ดลี่กำลังนั่งจิบ White Chocolate อยู่บนเก้าอี้นวมในห้องส่วนตัวของเขาใน Narakas Tower




...




"หมอกสลายมนตรา !!" วิซาร์ดลี่ร่ายมนตร์แล้ววางถ้วยกาแฟควันกรุ่นลงบนจานรอง สายตาจับจ้องไปที่พื้นที่ริมหน้าต่างบานใหญ่ มองเห็นพายุที่ไม่มีทีท่าว่าจะสงบลง



หมอกสีจางคลุ้งไปทั่วห้องและหายไปในเวลาอันรวดเร็ว ปรากฏร่างของผู้ชายผมสีส้มสวมเสื้อขวดรุ่งริ่ง ยืนอยู่กับละอองเลือดที่อยู่รอบตัวเขา



"คุณเป็นใคร" วิซาร์ดลี่ยิงคำถามโอมิทันที "คุณเข้ามาที่นี่ทำไม"



"ฉันว่า...ฉันดับจิตสังหารหมดแล้วนะ" โอมิพูดแล้วหัวเราะหึหึ จากนั้นก็นั่งไขว่ห้างลงบนโซฟายาวราวกับที่นี่คือบ้านของเขาเอง "เมื่อกี้นี้ก็มีคนพูดแบบนายครั้งนึงแล้วนะ"

"ออกไปจากที่นี่ซะ" วิซาร์ดลี่ออกคำสั่ง แต่โอมิกลับเลิกคิ้ว

"ถ้าฉันไม่ทำอย่างนั้นล่ะ..." โอมิพูดด้วยน้ำเสียงที่กวนโทสะไม่น้อย






"หนึ่ง..." วิซาร์ดลี่เริ่มนับ โอมิยังคงนิ่งเฉย







"สอง..."








"สาม !!"








วิซาร์ดลี่โบกมือข้างขวา ละเก็ดน้ำแข็งสะท้อนแสงระยิบระยับรวมกันเป็นลิ่มน้ำแข็งโปร่งใส ขณะเดียวกันโอมิก็ลุกขึ้นและใช้มือซ้ายจับด้ามเคียวโค้งที่ซ่อนอยู่ข้างหลังเอาไว้และมือขวาที่เต็มไปด้วยมีดสั้น...



โอมิขว้างมีดสั้นปราดเดียวหมด ตำนวนเกือบทั้งหมดเฉี่ยววิซาร์ดลี่ที่เบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว "เพลิงพิโรธ !!"



วิซาร์ดลี่ร่ายมนตร์อีกบทอย่างรวดเร็ว เปลวไฟขนาดใหญ่พุ่งแหวกอากาศไปทางโอมิ แต่เขาเพียงแค่ปัดมันออกไป เปลวไฟก็ดับลงอย่างรวดเร็ว



โอมิใช้มือซ้ายควงเคียวที่ซ่อนไว้ออกมาพุ่งตรงไปที่วิซาร์ดลี่ด้วยความเร็วสูง ปลายเคียวของโอมิเกี่ยวผ้าคลุมของวิซาร์ดลี่ขาดไปส่วนหนึ่ง จากนั้นจึงใช้มีดสั้นอีกชุดหนึ่งพุ่งตรงไปหมายจะตวัดวิซาร์ดลี่ แต่มีดของโอมิกลับปักลงไปที่กำแพงน้ำแข็งที่วิซาร์ดลี่สร้างขึ้นมาในชั่วพริบตา...กำแพงน้ำแข็งระเบิดออกเป็นสะเก็ดน้ำแข็งทำเอาโอมิต้องกระโจนถอยไปตั้งหลัก





"ไม่เลวนี่ พ่อหนู..." โอมิพูดอย่างบ้าคลั่งก่อนจะหยิบมีดปลายแหลมเปื้อนคราบเลือดพุ่งตรงไปที่วิซาร์ดลี่อีกครั้ง



"ผนึกครามน้ำแข็งคุ้มภัย" กำแพงน้ำแข็งอีกชั้นปรากฏขึ้นต่อหน้าโอมิ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นอุปสรรคสำหรับเขา มีดเปื้อนคราบเลือดตวัดผ่านกำแพงน้ำแข็งแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย วิซาร์ดลี่ได้รอยแผลยาวที่ใหล่ด้านขวา เลือดไหลซึมเสื้อโค้ทสีดำบริเวณรอยขาด...

"เลือด..." โอมิพึมพำแล้วยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ "เลือด..."

โอมิหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง วิซาร์ดลี่ร่ายมนตร์อีกบท แต่ช้าเกินไป โอมิหายตัวไปพร้อมกับละอองเลือดในพริบตา...

_________________________________________________________

พี่ ว่าน แกล้ง ผม T^T